Самотны Чалавечы Голас (A Solitary Human Voice)

from by Dymna Lotva

/

about

The lyrics is made of fragments of Lyudmila Ignatenko's "A Solitary Human Voice" monologue which has been included into Svetlana Alexievich's book "Chernobyl Prayer".

Music by Jaŭhien
Vocals by Nokt

lyrics

САМОТНЫ ЧАЛАВЕЧЫ ГОЛАС

Я не ведаю, пра што расказваць... Пра смерць ці пра каханне? Ці гэта адно і тое ж... Пра што?
Мы толькі пабраліся. Яшчэ хадзілі па вуліцы і трымаліся за рукі, нават калі ў краму йшлі... Я казала яму: "Я кахаю цябе". Але я не ведала яшчэ, як яго кахала...
Але я не ведала яшчэ, як яго кахала! Не ўяўляла...

Ён пачаў мяняцца — кожны дзень я сустракала іншага чалавека... Апёкі выходзілі напаверх... У роце, на языку, шчоках — спачатку з'явіліся маленькія болечкі, пасля яны разрасліся... Слаёчкамі злазіла слізістая... Плевачкамі белымі... Колер твару... Колер цела... Сіні... Чырвоны... Шэра-буры... А яно такое ўсё маё, такое любімае! Пра гэта не расказаць! Пра гэта не напісаць!

На маіх вачах... У параднай форме яго засунулі ў цэлафанавы мех і завязалі. I гэты мех паклалі ўжо ў драўляную труну...
Нават не далі труну абняць...
Поўзаю ля магілы на каленях. Заўсёды на каленях...
Мне было дваццаць тры гады.

ОДИНОКИЙ ЧЕЛОВЕЧЕСКИЙ ГОЛОС

Я не знаю, о чем рассказывать… О смерти или о любви? Или это одно и то же… О чем?
…Мы недавно поженились. Еще ходили по улице и держались за руки, даже если в магазин шли. Я говорила ему: "Я тебя люблю".
Но я еще не знала, как я его любила. Не представляла…

Он стал меняться – каждый день я уже встречала другого человека… Ожоги выходили наверх… Во рту, на языке и щеках, сначала появились маленькие язвочки, потом они разрослись. Пластами отходила слизистая, пленочками белыми. Цвет лица… Цвет тела… Синий… Красный… Серо-бурый… А оно такое все мое, такое любимое! Это нельзя рассказать! Это нельзя написать!

На моих глазах… В парадной форме его засунули в целлофановый мешок и завязали. И
этот мешок уже положили в деревянный гроб…
Даже не дали гроб обнять...
Ползаю у могилы на коленках. Всегда на коленках…
Мне было двадцать три года.

A SOLITARY HUMAN VOICE

I don't know what I should talk about - about death or about love? Or are they the same? Which one should I talk about?
We were newlyweds. We still walked around holding hands, even if we were just going to the store. I would say to him, "I love you". But I didn't know then how much. I had no idea ...

He started to change - every day I met a brand-new person. The burns started to come to the surface. In his mouth, on his tongue, his cheeks - at first there were little lesions, and then they grew. It came off in layers - as white film ... the color of his face ... his body ... blue ... red ... gray-brown. And it’ all so very mine! It's impossible to describe! It's impossible to write down!

Right before my eyes - in his formal wear - they put him in that cellophane bag of theirs and tied it up. And then they put this bag in the wooden coffin.
They didn't even let me hug the coffin.
I crawl around the grave on my knees. Always on my knees...
I was twenty-three.

credits

from Палын (Wormwood), released August 15, 2017

license

all rights reserved

tags

If you like Dymna Lotva, you may also like: